‘You leave a hole that we will never be able to fill.’
Geschreven op een geel-blauwe vlag. Het Maidanplein in Kyiv staat er vol mee. Elke vlag vertegenwoordigt een soldaat die het ultieme offer bracht voor Oekraïne.
Deze week was ik daar voor de derde keer in drie jaar tijd.
Elke keer staan er meer vlaggen.
Wij Europeanen kunnen verantwoordelijkheid nemen om te voorkomen dat er nóg meer vlaggen bijkomen.
Dus wat is de weg naar vrede?
Ik nam deel aan de Yalta European Strategy Conference in Kyiv en sprak daar over die weg naar vrede.
Het lijkt erop dat Europa, de VS en Oekraïne inmiddels vooral met zichzelf onderhandelen, in plaats van met Rusland. Er worden al concessies gedaan, terwijl Rusland vasthoudt aan zijn positie en burgers blijft bombarderen. Waarom zou Oekraïne zijn strijdkrachten moeten beperken na een staakt-het-vuren, en Rusland niet? Waarom is NAVO-lidmaatschap nu al van tafel?
De enige persoon die lijkt te geloven dat Rusland in de huidige vredesonderhandelingen daadwerkelijk vrede wil sluiten, is de Amerikaanse hoofdonderhandelaar Steve Witkoff – een vastgoedhandelaar zonder kennis van Rusland of Oekraïne. Ondertussen zijn er nul serieuze signalen dat Poetin vrede wil.
Dus wat kunnen we doen?
De lening van 90 miljard euro van de EU is een levenslijn voor Oekraïne. Zonder die steun kan Oekraïne straks geen rente op leningen betalen, geen soldaten salarissen geven en geen artsen of leraren betalen. We moeten het veto van Orbán omzeilen en deze steun zo snel mogelijk bij Oekraïne krijgen.
Maar hiermee helpen we Oekraïne alleen te overleven… terwijl we Oekraïne juist in staat zouden moeten stellen om te winnen.
De beste manier om vrede te bereiken, is Rusland écht naar de onderhandelingstafel te dwingen.
Dat is mogelijk als we tien keer meer doen dan nu. Europa heeft een gezamenlijke strategie nodig die leidt tot een duurzame vrede. Waar moeten we beginnen? Lever langeafstandsraketten zoals Taurus en Tomahawks, bescherm het Oekraïense luchtruim met een Europese no-flyzone en geef de 300 miljard euro aan bevroren Russische tegoeden vrij. Ook moeten we nu al nadenken over de veiligheid van Oekraïne na een eventueel staakt-het-vuren, als toekomstig EU-lid.
Dat is niet alleen het juiste om te doen, het is ook in ons eigen veiligheidsbelang.
Ik ben diep geraakt door de vastberadenheid van de Oekraïners en enorm dankbaar dat zij vechten voor onze vrijheid. We moeten Oekraïne niet alleen genoeg steun geven om te overleven, maar genoeg om te winnen.
Niet “zolang als nodig”, maar: wat nodig is.